Categorie: Ernstig

Ernstige vreesbare berichten

Songfestival nummer…..van Jeangu Macrooy

Jeangu Macrooy heeft inderdaad een prachtig liedje voor Nederland op het songfestival.  Ik hoorde het net in de auto en iets moet mij van het hart.  Wat is er toch aan de hand in de studio’s met de mastering-engineers? Die verschrikkelijke hoeveelheid hoge tonen. Het doet mij denken aan veel dj’s op de Nederlandse radio.  Alsof vooral rekening gehouden wordt met het feit dat half Nederland wegens de vergrijzing is uitgerust met een gehoorapparaat.

Jeangu bezit een prachtige donkere stem, wanneer je zijn nummer op de radio hoort blijft daar niet veel van overeind. Steeds vaker hoor ik dat, vooral bij zangeressen. De klank van stemmen wordt om zeep geholpen door “brick-wall limiters en compressors” maar vooral door het toevoegen van verschrikkelijk veel hoge tonen.  De stem van Jeangu lijkt nu op een blaasbalg.  Wat je hoort is vooral lucht die door een luchtpijp wordt geperst waardoor Jeangu als een fietspomp is gaan klinken en dat is zonde.

0

Roderick Veelo

Weg naar inclusieve samenleving is geplaveid met onverdraagzaamheid.

Mijn oud Radio10 collega Roderick Veelo presenteert op RTL Z en verbaast zich over wat er zich in het nieuws afspeelt.

Ik ken E. al 34 jaar en beschouwde haar al die tijd als een dierbare vriendin. Maar sinds een jaar kreeg ik geen contact meer met haar. Bellen eindigde altijd in haar voicemail en tekstberichten bleven onbeantwoord. Ik informeerde via via of er een reden tot bezorgdheid was, maar die was er niet.

Het moest haar hectische bestaan zijn. Ik appte, vermoedelijk op ongelukkige momenten, voorstellen voor in haar toch al overvolle agenda. Bij overbelasting zit er soms niks anders op dan nieuwe uitnodigingen negeren.

Maar houdt iemand dat een jaar vol? Langzaam bekroop mij de gedachte dat er nog een andere reden zou kunnen zijn voor de stilte die bezit had genomen van onze vriendschap. 

Zou ik haar in een moment van grote lompigheid iets hebben aangedaan? Niet fysiek uiteraard, maar misschien een verbale uithaal tijdens een van onze discussies over politieke kwesties of de actualiteit.

E. en ik debatteerden vanaf onze eerste ontmoeting in Amsterdam op de Faculteit der Politieke en Sociale Wetenschappen. Eerst binnen de context van onze marxistische academische scholing; later breder over tal van maatschappelijke onderwerpen.

Daarbij was de rolverdeling, dat E. vanuit een links-idealistische hoek een vermeend onrecht aankaartte, en ik vanuit rechts-liberale hoek voor het tegengeluid zorgde.

Vrijdag deed ik een nieuwe poging via sms en verdomd, ik kreeg onmiddellijk een bericht terug. E. ging me bellen en wel meteen. Na ruim een jaar had ik haar opeens weer levend en wel aan de telefoon.

De reden voor haar zwijgen was niet een al te hectisch bestaan of een lompe belediging van mijn kant. Maar E. kon de observaties en opvattingen die ik hier de afgelopen jaren heb opgeschreven niet langer verdragen.

Ze benadrukte dat vooral haar eigen wereldbeschouwing aangaande diversiteit en inclusie zich steeds verder van de mijne had verwijderd. En dat mijn meningen niet langer te combineren waren met onze vriendschap. Na 34 jaren lief en leed was ik in alle stilte uit E.’s leven gedeplatformd.

Het ontvrienden viel rauw op mijn dak, maar sloot tegelijkertijd naadloos aan op de tijdgeest. Dat is er een die streng selecteert aan de poort van de inclusieve samenleving. Erin of eruit is een kwestie van goede of foute gedachten.

En zoals wij op de sociale media en in het echte leven dagelijks meemaken, mag dat best wat kosten. Ik zal niet de enige zijn die dit ideaal bekostigt met het einde van een lange vriendschap.

Het was afgelopen week weer druk op de afdeling ‘Deplatforming’. Velen had ik nog niet eerder gezien, maar er waren ook een paar bekenden. Zoals de net ontslagen voorzitter van Pride Amsterdam, Frits Huffnagel en de Britse hoogleraar Selina Todd.

Todd is een feministe die strijdt voor speciale ‘veilige plekken’ voor vrouwen, waar mannen geen toegang toe hebben.

Afgelopen zaterdag zou zij spreken op de universiteit van Oxford vanwege Internationale Vrouwendag. Haar lezing werd op het laatste moment afgelast wegens protesten van transactivisten.

De activisten, die zeggen op te komen voor de rechten van transgenders, haten Todd. De reden is dat Todd transgenders die zich medisch niet kunnen identificeren als vrouw, buiten die veilige plekken voor vrouwen wil houden. 

Volgens Todd is zonder die medische identificatie de kans groot dat mannen zich alsnog toegang verschaffen tot de veilige plekken voor vrouwen.

Voor het heil van de inclusieve samenleving ziet Todd zich genoodzaakt mannen en transgenders zonder medische identificatie buiten de deur te houden.

Inmiddels wordt deze hoogleraar zo bedreigd dat zij zich niet meer door de universiteit kan bewegen zonder twee lijfwachten. De activisten eisen haar ontslag wegens ‘transfobie’.

En we hadden afgelopen week de verwijdering van Frits Huffnagel uit het bestuur van Pride Amsterdam. Huffnagels vertrek werd geëist door 95 organisaties en actiegroepen wegens een privémening over de recente migratiecrisis aan de Turks-Griekse grens.

Huffnagel had zich op de radio uitgesproken tegen de komst van nieuwe migranten en gezegd dat achter ieder zielig kind ouders kunnen zitten die oorlogsmisdaden op hun geweten hebben. Excuses voor alle commotie bleken zinloos. Maandag was Huffnagel vertrokken.

De weg naar een inclusieve samenleving is geplaveid met onverdraagzaamheid. Een verschil van mening is voor velen letterlijk onverdraaglijk en móet consequenties hebben: een straf, uitsluiting, het opzeggen van een vriendschap of erger.

Ik stel iets beters voor. Laten we het meningsverschil in ere herstellen. Dat betekent: opletten dat niemand van zijn hart een moordkuil maakt. Het kan nog wel eens een hele inclusieve wereld worden, als we elkaar helpen ons hart te luchten. E. en ik hebben afgesproken dat binnenkort toch weer eens te doen.

Bron: RTL-Z

0

Nederland gaat naar kloten. In rap tempo.

Door ANNEMARIE VAN GAAL – De Telegraaf

Het klamme zweet breekt me uit als ik hoor dat de IND dit jaar €70 miljoen moet betalen aan asielzoekers die langer dan zes maanden wachten op de behandeling van hun aanvraag. Ongelooflijk: met de voet op het pedaal de deksel van de vuilnisbak openen, €70 miljoen erin en deksel dicht.
Wie heeft ooit bedacht dat een ambtenarenapparaat harder gaat werken door de dreiging van een boete die de overheid aan anderen betaalt, wanneer ze niet op tijd kunnen leveren? Het werkt niet, dus hef het op.

Dat doet de gemeente Amsterdam toch een stuk beter. Eind vorig jaar hadden wij een aanvraag bij de gemeente ingediend voor het afkopen van de erfpacht en vorige week kregen we antwoord: „Wij willen u graag zo snel mogelijk helpen”. Dat is alvast een heel vriendelijk begin. Ik lees verder: „Dit kan enkele weken tot enkele jaren duren en is afhankelijk van uw dossier en de hoeveelheid aanvragen.”

Aanvraag van belastingbetalende Nederlander. Dat weet ik dan alvast, het kan nog „enkele weken tot enkele jaren duren.” Ik hoef tussentijds ook niet te vragen hoe het ermee staat, want het antwoord zal zijn dat het nog enkele jaren kan duren. Dat hadden ze toch gezegd? Tja, en ’enkele’ jaren dat kunnen er natuurlijk ook vier of vijf zijn.

Waarom neemt de IND deze tekst niet integraal over van de gemeente Amsterdam? Als dit antwoord goed genoeg is voor de aanvraag van een belastingbetalende Nederlander, dan is het toch zeker ook goed genoeg voor een nieuwkomer?

De IND sluit overigens niet uit dat de €70 miljoen aan betalingen dit jaar ook €100 miljoen kan worden. En gut ja, wie weet, misschien wel €200 of €300 miljoen. Wie zal het zeggen? Welk weldenkend mens maakt een regeling zonder bovengrens? Denk nog even aan de exit-regeling van de medewerkers van de Belastingdienst waar diezelfde fout gemaakt werd en die daardoor honderden miljoenen extra kostte.

Geen controle over instroom van asielzoekers
Kijk, je hebt als land geen enkele controle over de instroom van de asielzoekers. Stel dat alle grenzen opengezet worden en we krijgen over een paar maanden geen tweeduizend, maar twintigduizend aanvragen van asielzoekers per maand? Dan betalen we geen €70 miljoen of €100 miljoen per jaar aan boetes, maar vele miljarden euro’s per jaar.

Dat mogen we toch niet laten gebeuren? Als je geen controle hebt over de instroom, moet je de uitstroom limiteren. Dus stel dat je de dwangsom wilt handhaven, begrens het dan in ieder geval op €10 miljoen per jaar. Iedereen die een te late behandeling had, krijgt achteraf een deel van die €10 miljoen, maar ook niet meer dan dat.

Maar nog beter zou zijn als de IND vanaf vandaag de Amsterdamse tekst overneemt en iedere asielaanvrager een vriendelijk briefje stuurt dat het nog enkele weken tot enkele jaren kan duren en dat dit afhankelijk is van de complexheid van het dossier en van de hoeveelheid aanvragen.

Volgens de talloze onderzoeken die al naar de achterstanden bij de IND zijn gedaan, zijn personeelstekorten en gebrekkige computersystemen de oorzaak van alle ellende. Die conclusie had iedereen kunnen trekken, maar laten we het even klein maken: in januari kwamen er ruim 2500 aanvragen bij de IND binnen. Haal daar de aanvragen vanaf die het voor een tweede, derde of vierde keer proberen en dan houd je 2000 aanvragen over. Als ik daar de aanvragen uit veilige landen zoals Albanië, Algerije, Ghana, Marokko en Tunesië afhaal, dan blijven er zo’n 1500 aanvragen over.

Baantjescarrousel

Dat is best veel, maar de IND heeft volgens zijn laatste jaarverslag vele duizenden ambtenaren in dienst, teruggerekend naar fulltime medewerkers zijn het er bijna 3000 en dan vergeet ik nog even de bijna 1000 ’externe’ medewerkers. Dus als iedere ambtenaar één aanvraag per twee maanden doet, dan krijgt iedereen binnen een paar weken antwoord. Dat is toch niet te veel gevraagd?

Op de site van de IND zie ik acht directieleden. De hoofddirecteur was tot voor kort directeur bij de Douane en daarvoor bij de Belastingdienst. Andere directeuren waren hiervoor directeur Bedrijfsvoering bij de gemeente Den Haag, waarnemend directeur Inkoop- en Contractmanagement bij Rijkswaterstaat of verantwoordelijk voor de invoering van ’Informatiegestuurd Werken’ bij de Inspectie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

De héle directie bestaat uit hoge ambtenaren die via de baantjescarrousel van de ABD van de ene topfunctie naar de andere fladderen. Ik begrijp dat er voordelen zijn aan het rouleren van topambtenaren, maar als keer op keer blijkt dat het in de praktijk niet zo succesvol is, zou dit systeem dan niet aan herijking toe zijn? En daarnaast, zou het sowieso niet slim zijn om naast de topambtenaren altijd een paar mensen in de directie te benoemen die géén ambtenaar zijn, maar uitblinken in praktische oplossingen en pragmatisch denken???

Bron: De Telegraaf.

0

Maak van 3Fm “Pop-Up Radio”

Door de leegstand in veel winkelcentra is er een nieuw fenomeen ontstaan in Nederland, de Pop-Up winkel. Zo’n winkel verschijnt op een welbepaalde dag en enkele weken later is de Pop-Up winkel alweer weg. Waarom gaan we met 3Fm, dat geen lang leven meer lijkt beschoren, niet terug naar de tijd van de verzuiling? Dan splitsen we 3Fm op in zeven stukken zodat er op elke dag een andere club mag uitzenden op 3Fm. HadieDave wil daarvoor graag de vrijdag opeisen. Dave Donkervoort daarover: ‘wij, en niet 538, Q-Music of Radio10 hebben de know-how in huis en beschikken over een paar begenadigde radiomakers”. ‘Radio maken gaat vandaag enkel en alleen nog over geld verdienen en verdienmodellen, dat maakt de Nederlandse radio oersaai en vreselijk slaapverwekkend”. Er moet nu iets gebeuren, we zijn al te laat. In nederland zitten de meeste echte radiomakers werkeloos thuis, omdat zij zich niet meer kunnen vinden in de bedrijfsvoering van de Commerciële radiostations. Jaren geleden was hij trots op zijn vak als radio-dj, nu vertelt hij liever niet aan mensen dat hij dj is maar achter de kassa zit bij de Lidl. ‘Zo erg ben ik mij gaan schamen voor mijn vak, puur en alleen door de huidige generatie “radio-kneuzen”. De kneuzen die helemaal niets kunnen op het medium hebben de radio gekaapt en op slinkse wijze langzaam al het talent de deur uit gewerkt zodat zij zelf op de zetel van de dj konden plaatsnemen. De ene stumperd heeft zijn programma nog niet beëindigd of de andere kneus staat al klaar om het volgende programma te presenteren. Kneuzen en stumperds bemannen de radiostudio’s en het wordt hoog tijd dat wij die er stuk voor stuk weer uit gaan tyfen. ‘Ze kunnen wel allemaal roeptoeteren dat zij passie hebben voor radio maar ik hoor daar geen ene flikker van”. Als er in Nederland gepassioneerde radio word gemaakt……..vertel mij dan in hemelsnaam waar?

0