Auteur: Dave Donkervoort

Donkervoort begon zijn carrière bij Radio 10. Zijn voorliefde voor zwarte muziek was hoorbaar vooral bij het in 1984 opgerichte Radio Exclusief waar hij de Disco Dance Top 50 op zaterdagmiddag presenteerde. Voordat hij bij dit station begon werkte hij voor Radio Keizerstad in Nijmegen. Nadat de overheid in 1985 Radio Exclusief definitief het zwijgen had opgelegd, kwam hij terecht bij Delta Radio, destijds een van de grootste piraten in het oosten van het land. Daar kwam Donkervoort in contact met Herbert Visser, dit contact bleven beide radiofanaten tot op de dag van vandaag onderhouden. Na Delta Radio kwam hij in 1988 terecht bij Hitradio Bako (Super 106) in Lommel te België. Herbert Visser werkte inmiddels bij Radio 10, een nieuw Nederlands commercieel radiostation. Toen in 1989 Ron Sterrenburg vertrok bij Radio 10 nam Donkervoort zijn plek over en presenteerde daar een nachtprogramma. Donkervoort presenteerde vervolgens vele programma's op Radio 10 FM. Zo maakte hij het ochtendprogramma (Hits in de Spits I) en in 2003 deed hij enige tijd het middagprogramma. In datzelfde jaar werd de programmering, met oog op de aanstaande veiling van FM-frequenties, gewijzigd en presenteerde hij samen met Tom Mulder het ochtendprogramma Tom & Dave in de Morgen. Na het mislopen van de FM-frequentie werd de programmering opnieuw gewijzigd en presenteerde Donkervoort lange tijd een programma tussen 14.00 en 18.00 uur en later tussen 16.00 en 19.00 uur. Een bekend onderdeel dat hij enige tijd in de middag presenteerde was de Filmquiz, waarin hij een klein fragment liet horen van een bekende film en luisteraars moesten raden uit welke film het fragment kwam. Hier kon 50 euro mee worden verdiend. In 2006 verliet Donkervoort Radio 10 Gold en vertrok naar 100% NL, waarvan Herbert Visser inmiddels de eigenaar was geworden. Hier presenteerde hij onder het pseudoniem "ADHDave" het ochtendprogramma verwijzend naar het feit dat hij zelf ADHD heeft. Door wijzigingen bij het station heeft Donkervoort enige tijd ook een programma gemaakt tussen 17.00 en 19.00 uur en later ook het ochtendprogramma nog alleen gemaakt. Halverwege 2008 werd bekend dat 100% NL zijn programmering aanpaste. Het programma van Donkervoort kwam hiermee te vervallen. Wel is hij nog steeds werkzaam voor het station. In 2013 was Donkervoort werkzaam met Rapper Sjors als producer. Donkervoort produceert tegenwoordig het spraakmakende radio programma HaDieDave wat o.a. te beluisteren is bij www.bigb21.nl

Wiebes is een verrader.

Wiebes moet na zijn uitspraken zijn spullen pakken en onmiddellijk wegwezen. Wanneer iemand in 2009 tijdens de crisis zijn ontslag kreeg en zich meldde bij het UWV werd als eerste gevraagd of je er eens over na wilde denken om zzp-er te worden. En zo gingen in rap tempo de werkloosheidscijfers naar beneden. Er zijn momenteel 1,2 miljoen zzp-ers in Nederland. Verreweg het grootste deel daarvan is niet geheel vrijwillig zzp-er geworden.

2+

Songfestival nummer…..van Jeangu Macrooy

Jeangu Macrooy heeft inderdaad een prachtig liedje voor Nederland op het songfestival.  Ik hoorde het net in de auto en iets moet mij van het hart.  Wat is er toch aan de hand in de studio’s met de mastering-engineers? Die verschrikkelijke hoeveelheid hoge tonen. Het doet mij denken aan veel dj’s op de Nederlandse radio.  Alsof vooral rekening gehouden wordt met het feit dat half Nederland wegens de vergrijzing is uitgerust met een gehoorapparaat.

Jeangu bezit een prachtige donkere stem, wanneer je zijn nummer op de radio hoort blijft daar niet veel van overeind. Steeds vaker hoor ik dat, vooral bij zangeressen. De klank van stemmen wordt om zeep geholpen door “brick-wall limiters en compressors” maar vooral door het toevoegen van verschrikkelijk veel hoge tonen.  De stem van Jeangu lijkt nu op een blaasbalg.  Wat je hoort is vooral lucht die door een luchtpijp wordt geperst waardoor Jeangu als een fietspomp is gaan klinken en dat is zonde.

0

Roderick Veelo

Weg naar inclusieve samenleving is geplaveid met onverdraagzaamheid.

Mijn oud Radio10 collega Roderick Veelo presenteert op RTL Z en verbaast zich over wat er zich in het nieuws afspeelt.

Ik ken E. al 34 jaar en beschouwde haar al die tijd als een dierbare vriendin. Maar sinds een jaar kreeg ik geen contact meer met haar. Bellen eindigde altijd in haar voicemail en tekstberichten bleven onbeantwoord. Ik informeerde via via of er een reden tot bezorgdheid was, maar die was er niet.

Het moest haar hectische bestaan zijn. Ik appte, vermoedelijk op ongelukkige momenten, voorstellen voor in haar toch al overvolle agenda. Bij overbelasting zit er soms niks anders op dan nieuwe uitnodigingen negeren.

Maar houdt iemand dat een jaar vol? Langzaam bekroop mij de gedachte dat er nog een andere reden zou kunnen zijn voor de stilte die bezit had genomen van onze vriendschap. 

Zou ik haar in een moment van grote lompigheid iets hebben aangedaan? Niet fysiek uiteraard, maar misschien een verbale uithaal tijdens een van onze discussies over politieke kwesties of de actualiteit.

E. en ik debatteerden vanaf onze eerste ontmoeting in Amsterdam op de Faculteit der Politieke en Sociale Wetenschappen. Eerst binnen de context van onze marxistische academische scholing; later breder over tal van maatschappelijke onderwerpen.

Daarbij was de rolverdeling, dat E. vanuit een links-idealistische hoek een vermeend onrecht aankaartte, en ik vanuit rechts-liberale hoek voor het tegengeluid zorgde.

Vrijdag deed ik een nieuwe poging via sms en verdomd, ik kreeg onmiddellijk een bericht terug. E. ging me bellen en wel meteen. Na ruim een jaar had ik haar opeens weer levend en wel aan de telefoon.

De reden voor haar zwijgen was niet een al te hectisch bestaan of een lompe belediging van mijn kant. Maar E. kon de observaties en opvattingen die ik hier de afgelopen jaren heb opgeschreven niet langer verdragen.

Ze benadrukte dat vooral haar eigen wereldbeschouwing aangaande diversiteit en inclusie zich steeds verder van de mijne had verwijderd. En dat mijn meningen niet langer te combineren waren met onze vriendschap. Na 34 jaren lief en leed was ik in alle stilte uit E.’s leven gedeplatformd.

Het ontvrienden viel rauw op mijn dak, maar sloot tegelijkertijd naadloos aan op de tijdgeest. Dat is er een die streng selecteert aan de poort van de inclusieve samenleving. Erin of eruit is een kwestie van goede of foute gedachten.

En zoals wij op de sociale media en in het echte leven dagelijks meemaken, mag dat best wat kosten. Ik zal niet de enige zijn die dit ideaal bekostigt met het einde van een lange vriendschap.

Het was afgelopen week weer druk op de afdeling ‘Deplatforming’. Velen had ik nog niet eerder gezien, maar er waren ook een paar bekenden. Zoals de net ontslagen voorzitter van Pride Amsterdam, Frits Huffnagel en de Britse hoogleraar Selina Todd.

Todd is een feministe die strijdt voor speciale ‘veilige plekken’ voor vrouwen, waar mannen geen toegang toe hebben.

Afgelopen zaterdag zou zij spreken op de universiteit van Oxford vanwege Internationale Vrouwendag. Haar lezing werd op het laatste moment afgelast wegens protesten van transactivisten.

De activisten, die zeggen op te komen voor de rechten van transgenders, haten Todd. De reden is dat Todd transgenders die zich medisch niet kunnen identificeren als vrouw, buiten die veilige plekken voor vrouwen wil houden. 

Volgens Todd is zonder die medische identificatie de kans groot dat mannen zich alsnog toegang verschaffen tot de veilige plekken voor vrouwen.

Voor het heil van de inclusieve samenleving ziet Todd zich genoodzaakt mannen en transgenders zonder medische identificatie buiten de deur te houden.

Inmiddels wordt deze hoogleraar zo bedreigd dat zij zich niet meer door de universiteit kan bewegen zonder twee lijfwachten. De activisten eisen haar ontslag wegens ‘transfobie’.

En we hadden afgelopen week de verwijdering van Frits Huffnagel uit het bestuur van Pride Amsterdam. Huffnagels vertrek werd geëist door 95 organisaties en actiegroepen wegens een privémening over de recente migratiecrisis aan de Turks-Griekse grens.

Huffnagel had zich op de radio uitgesproken tegen de komst van nieuwe migranten en gezegd dat achter ieder zielig kind ouders kunnen zitten die oorlogsmisdaden op hun geweten hebben. Excuses voor alle commotie bleken zinloos. Maandag was Huffnagel vertrokken.

De weg naar een inclusieve samenleving is geplaveid met onverdraagzaamheid. Een verschil van mening is voor velen letterlijk onverdraaglijk en móet consequenties hebben: een straf, uitsluiting, het opzeggen van een vriendschap of erger.

Ik stel iets beters voor. Laten we het meningsverschil in ere herstellen. Dat betekent: opletten dat niemand van zijn hart een moordkuil maakt. Het kan nog wel eens een hele inclusieve wereld worden, als we elkaar helpen ons hart te luchten. E. en ik hebben afgesproken dat binnenkort toch weer eens te doen.

Bron: RTL-Z

0